Hospiteren: de eindeloze zoektocht naar een studentenkamer

Studente – leuk, gezellig, vrolijk en heel sociaal – zoekt kamer in Utrecht.

Zo beginnen al mijn zogenaamde hospiteerberichten. Al maanden ben ik op zoek naar een plekje tussen de 8 en 20 vierkante meter in het hart van Nederland. Onvindbaar.

De druk was er in de zomer nog niet, toen ik me inschreef op een kamerwebsite. Leuk, twee en een half uur reizen voor een kamerbezichtiging. Het klonk toen nog allemaal vrij stoer. Ik ging Studeren, met hoofdletter S.

Na een aantal stoere blikken, flauwe grappen en profileringen (“ik houd zeker van een feestje” en “mij kun je alleen maar blij maken met wijn!”), ben ik nu toch echt wel klaar met mijn eindeloze zoektocht Het afgewezen gevoel dat ik rond een uur of 11 na een hospiteeravond altijd kreeg (dan kwam namelijk het beslissende sms’je, aangenomen of afgewezen), ben ik zat.

Lag het aan mijn veeleisendheid? Helemaal niet. Ik ben slechts op zoek naar een vrouwen studentenhuis, in de binnenstad van Utrecht, met een kamer niet duurder dan 400 euro per maand en gelegen op fietsafstand van mijn werk en studie. Nooit gedacht dat dit te specifiek was.

Van zeer arrogante meiden met katten in Kanalen(criminelen)eiland tot aan de slechtste georganiseerde avond ooit waar ik niet eens mijn naam heb kunnen introduceren -  ik heb ze allemaal voorbij zien komen.

Ook blijkt het, dat ik absoluut niet in een écht studentenhuis pas. Mijn interesses, bescheidenheid of serieusheid vallen vaak niet in de smaak. Dit bleek op een avond, waar de studenten vroegen of ik iets eet- of drinkbaars mee wilde nemen, wat mij omschreef. Met mijn serieuze kop nam ik koffiepads mee – ik ben immers koffieverslaafde. Wanneer ik de kamer binnenloop, kom ik er achter dat mijn concurrenten er anders over dachten. Van kerstpakketten tot aan zelfgebakken brownies: ja, ze slijmden er op los. Je voelt je dan zo min, dat je weer wil weglopen voordat je aan de beurt bent geweest om je praatje te doen. 

Wat ik erg opvallend vind, is het feit dat de studenten die de kamer aanbieden geen hout geven om de hospiteeravond. Ze nodigen vaak wel tientallen hopelozen uit, terwijl dit niet te organiseren is op één avond. Je zit dan al gauw 2 uur te wachten voordat je je hebt voorgesteld. Of, ze vinden zichzelf interessanter en maken van een voorstelronde een zelfingenomen moment om te vertellen wat ze wel allemaal niet doet in hun leven. Hoe geweldig sportief ze zijn en hoe veel ze drinken. Uit cynisme zei ik dan wel eens: “goh, jeetje joh, wat gaaf!’’ Het kon mij toch al niet meer schelen of ze mij potentieel vonden. Mijn mening lag al klaar – ook deze kamer is afgekeurd.

Mijn kijk op hospiteeravonden is inmiddels zeer verbitterd. Ik ga dan ook niet meer gemotiveerd naar zo’n kamer toe. Geen extra parfum, geen leuk make-upje. Nee, gewoon down to earth aankomen. Gewoon jezelf zijn en wachten tot men hapt. Zo niet, is het voor hen een kans gemist. En voor mij weer een open deur naar een andere kijkavond…

Als ik de baas zou zijn van het journaal: ouderen en het nieuws

Hierbij ontzeg ik alle ouderen van het recht om naar het nieuws te kijken, de krant te lezen of naar de radio te luisteren. Ja, dat heb je goed gehoord.

Uit ervaring kan ik je vertellen dat oudere mensen niet tegen informatieberichten kunnen. Ze schudden hun hoofd om alle 'narigheid' die ze horen. Een inbraak. Een oma aangevallen. Geld witgewassen. Oh, oh oh! Alles gaat fout. Wat een ellende in deze wereld.

Inmiddels ken ik het hele liedje van reacties. Het is ook niet zo dat er ooit een negatief bericht langs hen heengaat. En alles moet worden verafschuwd. Er moet gereageerd worden op het bericht, ook al is het nogal duidelijk dat de verslaggever u niet hoort. Als een journalist op het nieuws uitleg geeft over de situatie waar hij of zij ter plekke is, wordt er in de kamer: 'Ja, ja, ja inderdaad, aha, zo, nee inderdaad, wow, wat erg, jeetje, ja, echt, inderdaad' geroepen.

Ouderen worden alleen maar negatiever door de berichten die ze horen. Radiozenders hebben dan ook om het half uur een nieuwsuitzending, om zo hun oudste luisteraars op te fokken. De kleinste, lokale problemen worden vergroot tot wereldproblemen. Dit veroorzaakt een 24/7 stress onder ouderen van wat er allemaal niet pluis gaat in hun dorpje. En alles, al is het Facebook of zwartrijders, wordt uitgemaakt voor slecht. Ze hebben hier de meest merkwaardige argumenten voor. Ze vinden dat tegenwoordig alles slecht is en verkeerd gaat.

Ik wil niets zeggen, maar 'vroeger' was de wereld vast niet veel beter. Alleen hoorde je er veel minder over. En maakten jullie je er geen zorgen over. Of hadden jullie niet zo veel tijd om steeds maar bij de radio te zitten om het half uur.

Ik merk ook dat er stereotypering en discriminatie ontstaat onder de ouderen. Als er wordt ingebroken, en ja het is een keer een 'niet-Nederlander', dan worden meteen 'de buitenlanders' beschuldigd. Ik vind dat best wel erg. Pure discriminatie. Wel te bedenken dat mensen die toevallig een andere achtergrond hebben dan jullie ouderen, niet per se niet-Nederlands zijn. Check their passports. 


Als ik de baas zou zijn van het journaal, zou ik van te voren dit aankondigen:
"Dames en heren, goedenavond. Voordat deze uitzending van start zal gaan, wil ik u waarschuwen voor het volgende: Deze berichten zijn slechts bedoeld voor kijkers jonger dan 65 jaar."

Laat ouderen maar leuk naar quizprogramma's kijken.

Weiger verzoek: Facebook vriendschapsverzoek

Je hebt van die typetjes die je blijven proberen toe te voegen op Facebook.

Het maakt niet uit hoe lang je ze niet meer hebt gezien of gesproken - ze willen vrienden met je worden. Zodat ze al je foto's kunnen bekijken. En je status kunnen 'liken' om te laten merken dat ze je grappig vinden. Of je te feliciteren, terwijl ze je niet zouden feliciteren 'in het echt'. Laat staan herkennen als je langs ze fietst.

Leuk, attent, ik voel me vereerd dat je me toe wil voegen. Maar, wie was jij ook al weer? Let me think... dekennisvanm'nzusjdiejeeigenlijkooknietechtkentofwilkennen,enjouwmoedergingooiteenkeerommetmijnmoederenjouwmoederdenktdatmijnmoedereenvriendinvanhaaristerwijlzijhaarookamperkent.  Oh ja, dat was het. Waarom moet jij mij via Facebook volgen? En waarom zou ik dat goedkeuren? Hoezo heb jij uberhaupt mijn naam op Facebook ingetikt? Waarschijnlijk heb je alles op mijn profiel al bekeken voordat je het lef had om op het knopje 'voeg toe als vriend' te klikken.

Bah, ik wil het niet eens weten. Snel een einde aan maken. Vervolgens klik ik - haast automatisch - op het 'weiger verzoek' knopje. Nice try, lady. Too bad. Ga maar andere namen intikken en hen proberen toe te voegen.

Helaas Joesje. Nog geen 3 maanden later begint het liedje opnieuw. MARISKA WIL JE TOEVOEGEN OP FACEBOOK. Excuse me? Wat had ik je verteld? Nee, dat wil ik niet! Oke?! Laat me met rust! Ik klik op het verzoek. Ik weiger het verzoek. En ja hoor. Paar maanden later. Daar komt ze weer langs. Precies hetzelfde. Het is toch om te huilen! Nee is nee, en nee blijft nee!

Noem mij een zeur, maar dit is bijna een ritueel geworden. Mensen op Facebook afwijzen. Je moet wel. Als ik al die mensen die mij probeerde toe te voegen had geaccepteerd, dan was ik nu Faebookvriendenmiljonair. Aan de andere kant had ik - al had ik al die verzoeken van haar een keer geaccepteerd - een extra blogvolger gehad. Ze had ook vast overal op geabonneerd enzo...

MARISKA WIL JE BLOG VOLGEN. 

MARISKA HEEFT GEREAGEERD OP JE BLOGPOST. 

Mmm... ik zou me haast gaan bedenken...

Nee helaas.

DECLINE.

Ik Vertrek of ik onder een auto

Wanneer je het programma Ik Vertrek kijkt, weet je niet wat je nu weer te wachten staat. 

Een stel debielen die 'het geluk' zoekt, of een stelletje waarvan het meeste leven al uitgeblazen is, op zoek naar 'het avontuur'. Meestal in een skigebied. Of het platteland, weg van 'de drukte' in Nederland. Weg van het 'rot weer in ons kikkerlandje"; the usual talk. Dat is al de moeite waard om naar dit programma te gaan kijken.

Wat ik nou weer zag afgelopen keer... Een niet-al-te-slimme-meid die met haar veel oudere man naar Australië gaat om daar een boerderij op te bouwen. Ze hopen het daar makkelijker te hebben. "Als je in Nederland boer bent, dan voel je je bijna crimineel", al dus Han. Ook Anneke ziet het leven in haar nieuwe land wel zitten. "Liever ga ik naar Australië dan dat ik onder een auto kom!" ... Uhu.

Ja, dat riep ze echt. Kijk, als dat nou je redenering is, dan had ik allang in Schotland gezeten. Dit lieve grietje uit het Oosten had niet de brains, wellicht ook niet de beauty, maar ze wist waar het op stond. Kinderen krijgen. En die kreeg ze ook. Terwijl ze aan het verhuizen waren, tijdens het melken van de koeien wel te verstaan, werd zij drachtig. Timing was niet het probleem. "Ik wilde het me ouders niet laten weten, want dan worden ze ongerust." Right. I wouldn't either. Gezien het gevalletje beter-buitenland-dan-ongeluk, zou ik het ook stil laten. Naast het feit dat ze nog twee jonge kindjes rond heeft kruipen...

Anyway,  ik blijf me over het programma verwonderen. Zoekt het programma hen op, of zoeken zij het programma op? En hoe haal je het in je hoofd om zo op televisie te durven komen - ik krijg plaatsvervangende schaamte van bijna al deze Ik-Vertrektypetjes. Wel leuk schaamte-vermaak hoor.

Mannen zijn sneeks

Vrouwelijke aapjes kijken, dat is wat mannen het liefst doen. Tijdens treinreizen is dit super aantrekkelijk omdat je niet anders kan dan dom voor je uit staren, dus dit doen zij dan geregeld.

Mannen denken vaak dat zij heel goed kunnen acteren. Zogenaamd op zij kijken uit het raam betekent gewoon dat ze via het raam een reflectie van jou proberen te spotten. Zogenaamd kijken of de trein er al aan komt betekent dat ze steeds naar je proberen te kijken. Kinderlijk spel. Geef gewoon toe, je bent aan sneeken. En ik ben erop getraind om het van me af te wenken.

Mannen die hun nek omdraaien naar het zogenaamde raam die in mijn gezichtsveld zit, krijgen dezelfde reactie terug. 'Huh, wat is er dan mis vanaf jouw oogpunt? Even kijken hoor'. Dus ik doe hem na. Heel nonchalant en geschrokken naar links en rechts kijken, vooral richting hem. Oeps, wegkijker.
1-0.

Nee de trein is er nog niet! Oogcontact is er wel. Is de trein er nog niet? Nee hij is er nog niet. Hey, hallo! En dat dan nog een aantal keer. Ben je zenuwachtig ofzo? Elke keer schrikken ze er zelf van dat ik terug kijk. Ze schrikken van de confrontatie.  En dan gaan ze snel hun mobieltje pakken, stiekem joh. 2-0.

Treinreizen is een groot spel voor mannen. Maar wij vrouwen zullen het altijd van ze winnen.

Dierenbescherming zadelhoes

Jaja, de save-the-zwerfkatten-zadelhoes is een feit! Hij is gearriveerd!

Ik had het al niet meer durven hopen. De Dierenbescherming heeft of zich toch aan hun woord gehouden of heeft m'n negatieve blog gelezen. Either way: bedankt!

Nu zal ik zittend op mijn krakkemikkige fiets altijd denken aan al die zwerfkatten die ik heb helpen redden.

Miauw,
Joesje

Wat Als Iedereen Student Was - Nationaal Onderwijsakkoord Bussemaker

Mijn vriendinnetje Jet

Laatst hoorde ik mijn vriendinnetje Jet Bussemaker mekkeren in de kroeg over dat ze bang is voor verspilling in het onderwijs. Ze had net het Nationaal Onderwijsakkoord getekend, waardoor er bijna 700 miljoen euro vrij komt om te investeren in het onderwijs. Ze zat te kletsen alsof ze met tegenzin een kauwgompje aan een klein kind gaf: 'Pas op, ga niet rennen met kauwgom in je mond. Ben je wel voorzichtig?'  - Je stemt er toch zelf mee in?

Top ideeën

Dus ik appte haar vanochtend dat ik een top idee had. Ik hoopte haar gerust te stellen.

"Laten we van iedereen een student maken en al het overheidsgeld aan onderwijs geven."

Ik hoorde haar alarmbellen al rinkelen: Iedereen student? Wat moest dat nou weer betekenen?  'Kennis is toch de toekomst?' dacht ik nuchter. ;Jij pompt er veel geld in, laten we er dan ook maar gebruik van maken.'


Fantaseren over een studentenwereld

Jet en ik kregen wilde ideeën. Laten we alle banen omzetten in studies. Het zou veel problemen oplossen en Nederland een stuk aangenamer maken.

Zo zou haar vader Criminologie studeren voor de rest van zijn leven. Mijn moeder Zingelogie. Twee hippe mensen in de 50 - rokend, feestend, studerend. Wie had dat gedacht. Forever young.

Als iedereen student was, dan werden de bussen door studenten van Busologie bestuurd. De bussen zouden altijd op tijd komen, want anders halen de Busologen hun studiepunten niet. Dat probleem ook weer opgelost.

Als iedereen student was, dan liep iedereen met een 'rugzakje'. Financiële problemen, studiepunten-problemen, studiekeus-problemen en niet te vergeten wat-eten-we-vanavond-problemen. Iedereen een even zware rugzak. Het liefst zo'n stevige Dakine. Wel zo eerlijk.

Als iedereen student was, dan was studentenconversatie normaal.

- "Wat doet jouw vader?" 

- "Nou, mijn pappie zit in het mannencorps, roeit en studeert Geldologie. Echt een lekkertje, ik zou 'em regelen als ik jou was."

Kamernood? No way! Een dikke kamer huren in een villa aan de buitenring van de stad. Of een viermurig-concept zoals kantoorruimtes. Kantoorpanden staan toch massaal leeg, want niemand werkt meer. Kamerprijzen zijn laag, want het aanbod is groter dan de vraag.  Ook dat probleem weer opgelost.

Doorstuderen? No prob! Studieschulden worden kwijtgescholden bij afronden van de studie (ehem, bij overlijden dus).Ook dat geldprobleem weer opgelost.

Het bier zou continu uitverkocht zijn. Albert Heijn zou gaan stunten met schoonmaakmiddelen en fietspompen, omdat geen student hier om geeft. De AHBasic wordt AHStudent, want dat is nou eenmaal toepasselijker in deze samenleving.

Donderdagavond zou chaos zijn in de binnenstad. Die paar studentjes die normaal op deze uitgaansavond afkomen, komen nu met massa's. Jong en oud, allerlei soorten studies. Project Haren 2.0. Het leven een groot feest.


Jetje toch

Allemaal goede ideeën. Allemaal reëel. Goede oplossingen voor 'first Dutch world problems'. Maar m'n vriendinnetje Jet bleef zeuren. Over geloofwaardigheid en het vertrouwen van de samenleving verdienen. Over een zware verantwoordelijkheid op bestuurders, leraren de minister en de Tweede Kamer. Alsof Jet een extra kauwgompje met tegenzin geeft aan deze mensen. "Passen jullie wel op? Weten jullie zeker dat jullie gaan rennen met kauwgom in je mond?" Blablabla. Ik betaal nog een Martini voor Jet en stel haar ondertussen gerust. Het onderwijsgeld zal niet verspild worden, schat.

'Alleen dan verdienen we de geloofwaardigheid en het vertrouwen van de samenleving waar we met z'n allen om hebben gevraagd.' - Jet Bussemaker